The Book
<<
Previous Chapter : Book
Index: Next Chapter>>
21. Het Ouija Bord
'Het grensgebied tussen de wereld van de levenden en die
van de doden lijkt een soort psychische jungle of ‘wetteloos
gebied’, vol gemene psychopathische persoonlijkheden.
Als ze een slachtoffer kunnen vinden waarop ze zich kunnen
afstemmen, kunnen hun vernietigende persoonlijkheden zich
met nog minder terughoudendheid uitleven als toen ze nog
een fysiek lichaam hadden.'
Ian Currie
Het Ouija bord is één van de meest gebruikte
methodes om ‘’ongetraind’ met geesten
te communiceren. De naam komt van de Frans en Duitse woorden
voor ja—oui en ja. Het bestaat uit een vlak bord met
de letters van het alfabet, een aantal cijfers, leestekens
en ja en nee erop. Mensen die het gebruiken plaatsen hun
vingers licht op een aanwijzer die dan snel en zonder de
bewuste kennis van degenen die erbij zijn beweegt om boodschappen
te spellen. De verkoop van deze borden steeg tot grote hoogte
in Amerika tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook de jaren
dertig, veertig en zestig maakte een nationale Ouija-gekte
mee waarbij het ‘Mysterieuze pratende Orakel’
heel veel door studenten werd gebruikt (Hunt 1985: 5).
Het Ouija bord wordt genoemd omdat het vaak de eerste methode
is voor amateurs om paranormale fenomenen mee te onderzoeken.
Het is wetenschappelijk in de zin dat mensen een bepaalde
formule volgen en gelijkende resultaten behalen. Sommigen
krijgen intelligente antwoorden. Intelligent in de zin dat
antwoorden worden gegeven op specifieke vragen. De kwaliteit
van de antwoorden hangt natuurlijk af van wie of wat er
antwoord.
Helderzienden en mediums geloven in de echtheid van spiritueel
contact—dat de antwoorden van het Ouija bord soms
komen van menselijke en soms van niet-menselijke entiteiten
van verschillende gradaties maar meestal door de laagste
entiteiten die het dichtst bij onze eigen ‘golflengte
of frequentie’ opereren. Als er contact gemaakt wordt
met een hoger afgestemde entiteit zullen de antwoorden meestal
van hoog intellectueel niveau zijn. Als er contact wordt
gemaakt met zeer laag afgestemde entiteiten, zal de informatie
vaak hetzelfde zijn als je zou verwachten van een persoon
hier op aarde die vulgair, dom, arrogant en grof is met
als doel mensen shockeren. Paranormaal onderzoeker Archie
Roy vergelijkt het gebruik van een Ouija bord met het oppikken
van volslagen vreemden in een bar en deze thuis uitnodigen
(1996: 176).
De materialistische kijk hierop is dat de boodschappen
vanuit het onderbewustzijn komen van de ‘spelers’(zitters)—een
vorm van ‘automatisme’. Jarenlang werd het Ouija
bord verkocht in speelgoedwinkels en spelafdelingen in de
VS en mensen gebruikten het meestal voor de lol en voor
persoonlijk voordeel zoals het proberen om de winnende nummers
te krijgen voor een loterij enz.
Maar geen sceptici zijn in staat geweest om te verklaren
hoe groepen normale beschaafde mensen verschrikkelijke vloeken,
vulgariteiten en zeer beangstigende bedreigingen door het
Ouiji bord kregen op een manier waarop ze zeker niet kwamen
uit hun onderbewustzijn.
Stoker Hunt, die de effecten van een Ouija bord onderzocht,
somt een gebruikelijk patroon op van de communicatie die
ontstaat tussen de gebruiker van het bord en de ‘kracht’
waarmee ze communiceren:
De indringers concentreren zich op zwakheden in het karakter
van het slachtoffer…Als iemand ijdel is zal er geappelleerd
worden aan deze karaktertrek. 'Ik heb je hulp nodig, ' zal
de verleider zeggen, 'en alleen jij kunt me helpen.'…De
entiteit is onbetrouwbaar en aarzelt niet om te liegen,
zichzelf voor te doen als iemand anders (meestal een dierbare
overledene) en vleierei. Het is natuurlijk voor de indringer
beter als het slachtoffer alleen, geïsoleerd, uitgeput
en ziek is (Hunt 1985: 86).
Mediums vanuit de hele wereld melden consistent dat degenen
die zijn gestorven en in wanhoop leven in de sferen met
de laagste vibraties die het dichtst bij de aarde zit—soms
de lagere astrale regionen genoemd—zeer jaloers zijn
op mensen die nog op aarde leven; ze weten dat mensen op
aarde hun vibraties snel kunnen verhogen en dat dit in de
lagere sferen van de geesteswereld zeer moeilijk is.
Hun wanhoop wordt tot het uiterste gedreven omdat ze simpelweg
niet in staat zijn om dingen te ervaren die ze gewend waren
toen ze nog op aarde leefden—spanning, alcohol, roken,
drugs, seks. Als deze lage geesten die antwoorden via het
Ouiji bord in staat waren om lief te hebben, of een liefdevolle
gedachte te hebben, of andere positieve spirituele attributen
hadden, zouden ze niet in de situatie zitten waarin ze zitten.
Als ze ook maar in staat zouden zijn om hulp te vragen voor
hun toestand, zo is verteld vanuit het hiernamaals, zou
hulp geboden worden.
Veel EVP-onderzoekers (zie Hfst. 3) hebben stemmen van
dit niveau opgenomen die obsceen praten, sinister fluisteren
en soms in een duidelijk vijandige toon spreken (Lazarus
1993: 158).
Welke verklaring je ook accepteert—de hypothese van
geesten of de theorie van het onderbewustzijn van de spelers—er
zijn vele zaken van psychiatrische aandoeningen die serieus
genomen moeten worden en een direct resultaat waren van
het gebruiken van het Ouija bord.
Een Ouija bord kan heel gevaarlijk zijn voor mensen die
goedgelovig zijn, mensen met emotionele- en/of persoonlijkheidsstoornissen
of mensen die drugs hebben gebruikt. De experts adviseren
dat het in geen geval door een kind mag worden gebruikt
of door iemand die geen sterke identiteit heeft (Covina
1979).
Dr. Carl Wickland, een Amerikaanse psychiater, schreef
zijn klassieke werk uit 1924 over mentale stoornissen genaamd
Thirty Years Among The Dead. Hij waarschuwt hierin voor:
Het serieuze probleem van vervreemding en geestelijke ontsporing
door het bijwonen van onwetende paranormale experimenten
werd allereerst tot mijn attentie gebracht door zaken waarbij
verschillende personen wiens ogenschijnlijk ongevaarlijke
ervaringen met automatisch schrift en het Ouija bord resulteerden
in zulke wilde gestoordheid dat opname in een gesticht noodzakelijk
was. Vele andere desastreuze resultaten die het gebruik
van het zogenaamd ongevaarlijke Ouija bord volgden kwamen
tot mijn attentie en mijn observaties leidden ertoe dat
ik onderzoek ging doen naar paranormale verschijnselen om
een mogelijke oorzaak te vinden voor deze vreemde gebeurtenissen
(Wickland 1924: 29).
Wickland kwam erachter dat hij in staat was om veel gevallen
van gediagnosticeerde gestoordheid op te lossen met behulp
van een trancemedium (zijn vrouw) die dan door de geest
werd overgenomen die bezit had genomen van de psychiatrische
patiënt. Hij kwam erachter dat veel van deze entiteiten
niet door hadden dat ze waren gestorven. Zonder enige kennis
van het hiernamaals kwamen ze terecht in een soort schemerland.
Met de hulp van hogere intelligenties van de andere kant
was hij in staat ze over te halen om de aura die ze aantrok
van de patiënten te verlaten.
Hugh Lyn Cayce, de zoon van de beroemde Amerikaanse helderziende
Edgar Cayce, heeft ook vele negatieve ervaringen met het
Ouija bord gedocumenteerd. In zijn boek Venture Inward (1964)
in een hoofdstuk over automatisch schrift en het Ouija bord
verklaard hij dat verhalen van mensen die extreme moeilijkheden
krijgen na het gebruik ervan zijn:
Niet ongebruikelijk helaas, het beangstigende ervan is
dat ze duizenden keren zijn voorgekomen als je kijkt naar
de dossiers van hedendaagse bewoners van gestichten over
de hele wereld (Cayce 1964).
Paul Beard, voorzitter van de College of Psychic Studies
in Engeland heeft veel zaken bestudeerd van bezetenheid
door het Ouija bord en concludeerde dat regelmatig gebruik
van het bord of automatisch schrift langdurig contact kan
veroorzaken met kwaadaardig overleden personen die dan de
beschermende aura van het slachtoffer kunnen binnendringen
en hierna wanneer ze maar willen contact kunnen maken met
het slachtoffer door middel van een stem of door gedachten
in het hoofd van het slachtoffer te leggen. Dit kan leiden
tot ‘praktisch continue kwaadaardige suggesties die
soms gepaard gaan met visuele hallucinaties’ (Beard
1970). Ian Currie citeert één zaak waarbij
een jonge moeder hallucinaties kreeg te zien waarin ze zelf
haar eigen baby martelde en doodde (Currie 1978: 190).
Martin Ebon vertelt van zijn negatieve ervaringen met het
Ouija bord in The Satan Trap (1975). Hij beweert dat hij
in het begin zeer sceptisch stond tegenover alles wat met
het occulte te maken had, maar dat hij verslaafd raakte
aan het Ouija bord toen het accuraat de overstroming in
New York in 1973 voorspelde en verder juiste insiderinformatie
gaf over de dood van een bekende roddeljournalist.
Een andere vrouw die waarschuwt tegen het bord was medium
Susy Smith in haar boek uit 1971 Confessions of a Psychic.
Ze schreef:
Waarschuw mensen tegen het gebruik van Ouija en automatisch
schrift tot ze geleerd hebben om zichzelf volledig te beschermen.
Ze zeggen dat onschuldige pogingen tot communicatie net
zo gevaarlijk zijn als het spelen met lucifers of handgranaten.
Ze hebben mij als bewijsstuk A voor wat je niet moet doen,
ik heb de ergste dingen ervaren door me hiermee in te laten.
Als ik van tevoren gewaarschuwd was of had gelezen dat zulke
zaken ervoor zouden kunnen zorgen dat ik geestelijk gestoord
kon worden, zou ik voorzichtiger te werk zijn gegaan (Smith
1971).
Een aantal jaren geleden kwam ik een serieuze zaak tegen
van een jonge man die het Ouiji bord gebruikte, hij vroeg
om de winnende nummers voor gokdoeleinden. Hij won een tijdje
en werd zeer enthousiast over de informatie die hem werd
gegeven door zijn nieuwe ‘vrienden’. Maar toen
hij wilde stoppen met het bord werd hij geobsedeerd door
stemmen en werd hij s’ nachts om één
of twee uur in doodsangst wakker waarbij hij letterlijk
werd fijngeknepen en gewurgd door een wraakzuchtige aanwezigheid
die zei dat hij een schuld te vereffenen had.
Een aantal positieve ervaringen
Terwijl ervaren helderzienden waarschuwen voor de gevaren
van het Ouija bord en erop wijzen dat veel entiteiten die
communiceren via dit bord absoluut niet zijn wie ze beweren,
zijn er ook veel positieve langdurige communicaties die
begonnen met het Oiji bord.
Een spectaculair voorbeeld van positieve communicatie was
die van Pearl Curran die op 12 Juli 1912 een Ouija bord
probeerde. Na een jaar van experimenteren begon ze berichten
te ontvangen van Patience Worth, die beweerde een geestelijke
entiteit te zijn die was geboren in 1649 dichtbij Dorsetshire
in Engeland.
Tussen 1912 en 1919 dicteerde ze door het bord vijf miljoen
woorden—epigrammen, poëzie, allegorieën,
korte verhalen en volledige boeken. Haar verzamelde werken
vullen negenentwintig gebonden volumes, 4375 pagina’s.
Er waren vijf volledige boeken bij, de meest succesvolle
was The Sorry Tale, een verhaal van 300.000 woorden over
het vroege leven van Jezus Christus die als volgt werd gerecenseerd
in de New York Times van 8 juli 1917:
Dit lange en ingewikkelde verhaal over het Romeinse en
Joodse leven gedurende de tijd van Christus is opgebouwd
met de precisie en nauwkeurigheid van een meester. Het is
prachtig, een mooi en nobel boek.
Patience Worth schreef ook meer dan 2500 gedichten. Ze
won een nationale dichtwedstrijd waar 40000 mensen meerdere
werken inzonden. Ze werd regelmatig gepubliceerd in Amerika’s
meest prestigieuze jaarlijkse poëzieanthologie.
Één van de grootste bewonderaars was de uitgever
William Reedy, die in het comité zat voor de Pullitzer
prijs voor poëzie. Hij was een regelmatige gast in
Pearls huis en hij zei van haar gedichten:
Ze bevatten passages van betoverende schoonheid, van zeldzaam
hoge geesten, van pathos. Het is niet gelijk aan Shakespeare
of Spencer. Het is niet zo groots als Chaucer. Maar als
er intelligenties zijn die poëzie doorgeven middels
het Ouija bord of op een andere manier…het is goede
poëzie, betere poëzie dan we in onze bladen vinden
en altijd—poëzie met een eigen kwaliteit (Hunt
1985: 31).
De Seth boeken
Een andere beroemde literaire relatie die begon middels
het Ouija bord was die tussen Seth en Jane Roberts en haar
man die begon met het gebruik van een Ouija bord in 1963.
Tijdens hun vierde poging introduceerde een entiteit zich
als ‘Frank Withers’ die zei dat hij recentelijk
had geleefd als een Engels leraar en dat hij was gestorven
in 1942. Later legde hij uit dat hij liever Seth genoemd
wilde worden en dat hij op een speciale missie was om mensen
beter zichzelf en hun realiteit te laten begrijpen.
Door Jane dicteerde Seth een aantal best-selling boeken
die gingen over wat realiteit is, reïncarnatie, dromen,
astrale reizen en wat God is. Hij heeft stap-voor-stap advies
gegeven aan zijn lezers over de ontwikkeling van meditatietechnieken
en ESP(buitenzintuiglijke waarneming). Hij heeft ziektes
gediagnosticeerd, correcte beschrijvingen gegeven van gebouwen
en kamers vele mijlen ver weg en hij materialiseerde als
een geestverschijning in goed verlichte omstandigheden (see
Roberts 1974, 1994, 1997a 1997b).
Er zijn veel andere verhalen van literair succes en creatieve
relaties die ontstonden door het gebruik van het Ouija bord
waaronder dat van James Merrill, een winnaar van de Pullitzer
prijs die The Changing Light at Sandover (1982) schreef
waarbij hij werkte met een Ouija bord.
Zijn angstige ervaringen (visoenen, lichaamstransformaties,
krachtige aanwezigheden voelen) en zijn positieve en blijde
ervaringen worden levendig beschreven in de dicht. Maar
na meer dan 30 jaar ervaring met het Ouija bord adviseert
Merrill zijn vrienden om het niet meer te gebruiken omdat:
Niemand van tevoren kan inschatten hoe vatbaar een persoon
is voor dergelijke zaken.
Sterk bewijs voor het leven na de dood
Wat ik persoonlijk verbazingwekkend vindt van de literatuur
over het Ouija bord is de mate waarin het consistent is
met de bevindingen van onderzoekers die hebben gewerkt met
top mediums, met Electronic Voice Phenomena (EVP), en andere
gebieden van wetenschappelijk onderzoek die genoemd zijn
in dit boek. Het is simpelweg onmogelijk om de verbazingwekkend
uiteenlopende vormen van communicatie die men ontvangt als
entiteiten van verschillende afstemming communiceren te
verklaren—vaak vlak achter elkaar—op basis van
projectie van het onderbewustzijn van een individu of een
groep.
Er zijn ook een aantal verrassende zaken waarin entiteiten
die communiceren gewoon komen binnenvallen tijdens gebruik
van het bord. Dit zijn entiteiten die volslagen onbekend
zijn voor de zitters, maar wel correcte namen, adressen,
beroepen, en soms een groot aantal andere details geven.
Dr Alan Gauld onderzocht 37 van deze zaken die verschenen
in een Ouija bord Circel die bij elkaar kwam in een huis
in Cambridgeshire tussen 1937 en 1954 (Gauld 1966-72:273-340).
In zijn rapport voor de Society for Psychical Research
verklaart hij hoe hij de details heeft gecheckt van sommige
zaken waarbij bij sommige gevallen de communicatie al meer
dan 20 jaar oud was en hij was in staat geweest om een significant
aantal details te verifiëren in minstens vier zaken.
In de zaak van Gustav Adolf Biedermann was Gauld in staat
om de persoonlijkheid van de communicerende entiteit te
achterhalen aan de hand van specifieke informatie:
Ik woonde in Londen
Mijn huis was Charnwood Lodge
Nationaliteit Duits
Juiste naam was Adolf Biederman. Ik werd altijd Gustav genoemd
Ik was een rationalist
Ik werd zeventig toen ik overleed
Ik had mijn eigen zaak
Ik werd geassocieerd met de Universiteit van Londen
Ik stierf ruim een jaar geleden
In deze zaken, zo zegt Gauld, zochten de zitters geen publiciteit
of geld en hij was ervan overtuigt dat het onmogelijk was
dat ze zoveel moeite hadden gedaan om de publieke documenten
die hij van veel verschillende bronnen kreeg, te bemachtigen
om de leden van de Cirkel voor de gek te houden en om daarna
de documenten twintig jaar lang te laten liggen voor de
zeer kleine kans dat iemand ze misschien zou gaan onderzoeken.
<<
Previous Chapter : Book
Index: Next Chapter>>
|
