VICTOR J ZAMMIT
A Lawyer Presents the Case for the Afterlife
.

.

The Book

<< Previous Chapter : Book Index: Next Chapter>>

21. Het Ouija Bord

'Het grensgebied tussen de wereld van de levenden en die van de doden lijkt een soort psychische jungle of ‘wetteloos gebied’, vol gemene psychopathische persoonlijkheden. Als ze een slachtoffer kunnen vinden waarop ze zich kunnen afstemmen, kunnen hun vernietigende persoonlijkheden zich met nog minder terughoudendheid uitleven als toen ze nog een fysiek lichaam hadden.'
Ian Currie

Het Ouija bord is één van de meest gebruikte methodes om ‘’ongetraind’ met geesten te communiceren. De naam komt van de Frans en Duitse woorden voor ja—oui en ja. Het bestaat uit een vlak bord met de letters van het alfabet, een aantal cijfers, leestekens en ja en nee erop. Mensen die het gebruiken plaatsen hun vingers licht op een aanwijzer die dan snel en zonder de bewuste kennis van degenen die erbij zijn beweegt om boodschappen te spellen. De verkoop van deze borden steeg tot grote hoogte in Amerika tijdens de Eerste Wereldoorlog, ook de jaren dertig, veertig en zestig maakte een nationale Ouija-gekte mee waarbij het ‘Mysterieuze pratende Orakel’ heel veel door studenten werd gebruikt (Hunt 1985: 5).

Het Ouija bord wordt genoemd omdat het vaak de eerste methode is voor amateurs om paranormale fenomenen mee te onderzoeken. Het is wetenschappelijk in de zin dat mensen een bepaalde formule volgen en gelijkende resultaten behalen. Sommigen krijgen intelligente antwoorden. Intelligent in de zin dat antwoorden worden gegeven op specifieke vragen. De kwaliteit van de antwoorden hangt natuurlijk af van wie of wat er antwoord.

Helderzienden en mediums geloven in de echtheid van spiritueel contact—dat de antwoorden van het Ouija bord soms komen van menselijke en soms van niet-menselijke entiteiten van verschillende gradaties maar meestal door de laagste entiteiten die het dichtst bij onze eigen ‘golflengte of frequentie’ opereren. Als er contact gemaakt wordt met een hoger afgestemde entiteit zullen de antwoorden meestal van hoog intellectueel niveau zijn. Als er contact wordt gemaakt met zeer laag afgestemde entiteiten, zal de informatie vaak hetzelfde zijn als je zou verwachten van een persoon hier op aarde die vulgair, dom, arrogant en grof is met als doel mensen shockeren. Paranormaal onderzoeker Archie Roy vergelijkt het gebruik van een Ouija bord met het oppikken van volslagen vreemden in een bar en deze thuis uitnodigen (1996: 176).

De materialistische kijk hierop is dat de boodschappen vanuit het onderbewustzijn komen van de ‘spelers’(zitters)—een vorm van ‘automatisme’. Jarenlang werd het Ouija bord verkocht in speelgoedwinkels en spelafdelingen in de VS en mensen gebruikten het meestal voor de lol en voor persoonlijk voordeel zoals het proberen om de winnende nummers te krijgen voor een loterij enz.

Maar geen sceptici zijn in staat geweest om te verklaren hoe groepen normale beschaafde mensen verschrikkelijke vloeken, vulgariteiten en zeer beangstigende bedreigingen door het Ouiji bord kregen op een manier waarop ze zeker niet kwamen uit hun onderbewustzijn.

Stoker Hunt, die de effecten van een Ouija bord onderzocht, somt een gebruikelijk patroon op van de communicatie die ontstaat tussen de gebruiker van het bord en de ‘kracht’ waarmee ze communiceren:

De indringers concentreren zich op zwakheden in het karakter van het slachtoffer…Als iemand ijdel is zal er geappelleerd worden aan deze karaktertrek. 'Ik heb je hulp nodig, ' zal de verleider zeggen, 'en alleen jij kunt me helpen.'…De entiteit is onbetrouwbaar en aarzelt niet om te liegen, zichzelf voor te doen als iemand anders (meestal een dierbare overledene) en vleierei. Het is natuurlijk voor de indringer beter als het slachtoffer alleen, geïsoleerd, uitgeput en ziek is (Hunt 1985: 86).

Mediums vanuit de hele wereld melden consistent dat degenen die zijn gestorven en in wanhoop leven in de sferen met de laagste vibraties die het dichtst bij de aarde zit—soms de lagere astrale regionen genoemd—zeer jaloers zijn op mensen die nog op aarde leven; ze weten dat mensen op aarde hun vibraties snel kunnen verhogen en dat dit in de lagere sferen van de geesteswereld zeer moeilijk is.

Hun wanhoop wordt tot het uiterste gedreven omdat ze simpelweg niet in staat zijn om dingen te ervaren die ze gewend waren toen ze nog op aarde leefden—spanning, alcohol, roken, drugs, seks. Als deze lage geesten die antwoorden via het Ouiji bord in staat waren om lief te hebben, of een liefdevolle gedachte te hebben, of andere positieve spirituele attributen hadden, zouden ze niet in de situatie zitten waarin ze zitten. Als ze ook maar in staat zouden zijn om hulp te vragen voor hun toestand, zo is verteld vanuit het hiernamaals, zou hulp geboden worden.

Veel EVP-onderzoekers (zie Hfst. 3) hebben stemmen van dit niveau opgenomen die obsceen praten, sinister fluisteren en soms in een duidelijk vijandige toon spreken (Lazarus 1993: 158).

Welke verklaring je ook accepteert—de hypothese van geesten of de theorie van het onderbewustzijn van de spelers—er zijn vele zaken van psychiatrische aandoeningen die serieus genomen moeten worden en een direct resultaat waren van het gebruiken van het Ouija bord.

Een Ouija bord kan heel gevaarlijk zijn voor mensen die goedgelovig zijn, mensen met emotionele- en/of persoonlijkheidsstoornissen of mensen die drugs hebben gebruikt. De experts adviseren dat het in geen geval door een kind mag worden gebruikt of door iemand die geen sterke identiteit heeft (Covina 1979).

Dr. Carl Wickland, een Amerikaanse psychiater, schreef zijn klassieke werk uit 1924 over mentale stoornissen genaamd Thirty Years Among The Dead. Hij waarschuwt hierin voor:

Het serieuze probleem van vervreemding en geestelijke ontsporing door het bijwonen van onwetende paranormale experimenten werd allereerst tot mijn attentie gebracht door zaken waarbij verschillende personen wiens ogenschijnlijk ongevaarlijke ervaringen met automatisch schrift en het Ouija bord resulteerden in zulke wilde gestoordheid dat opname in een gesticht noodzakelijk was. Vele andere desastreuze resultaten die het gebruik van het zogenaamd ongevaarlijke Ouija bord volgden kwamen tot mijn attentie en mijn observaties leidden ertoe dat ik onderzoek ging doen naar paranormale verschijnselen om een mogelijke oorzaak te vinden voor deze vreemde gebeurtenissen (Wickland 1924: 29).

Wickland kwam erachter dat hij in staat was om veel gevallen van gediagnosticeerde gestoordheid op te lossen met behulp van een trancemedium (zijn vrouw) die dan door de geest werd overgenomen die bezit had genomen van de psychiatrische patiënt. Hij kwam erachter dat veel van deze entiteiten niet door hadden dat ze waren gestorven. Zonder enige kennis van het hiernamaals kwamen ze terecht in een soort schemerland. Met de hulp van hogere intelligenties van de andere kant was hij in staat ze over te halen om de aura die ze aantrok van de patiënten te verlaten.

Hugh Lyn Cayce, de zoon van de beroemde Amerikaanse helderziende Edgar Cayce, heeft ook vele negatieve ervaringen met het Ouija bord gedocumenteerd. In zijn boek Venture Inward (1964) in een hoofdstuk over automatisch schrift en het Ouija bord verklaard hij dat verhalen van mensen die extreme moeilijkheden krijgen na het gebruik ervan zijn:

Niet ongebruikelijk helaas, het beangstigende ervan is dat ze duizenden keren zijn voorgekomen als je kijkt naar de dossiers van hedendaagse bewoners van gestichten over de hele wereld (Cayce 1964).

Paul Beard, voorzitter van de College of Psychic Studies in Engeland heeft veel zaken bestudeerd van bezetenheid door het Ouija bord en concludeerde dat regelmatig gebruik van het bord of automatisch schrift langdurig contact kan veroorzaken met kwaadaardig overleden personen die dan de beschermende aura van het slachtoffer kunnen binnendringen en hierna wanneer ze maar willen contact kunnen maken met het slachtoffer door middel van een stem of door gedachten in het hoofd van het slachtoffer te leggen. Dit kan leiden tot ‘praktisch continue kwaadaardige suggesties die soms gepaard gaan met visuele hallucinaties’ (Beard 1970). Ian Currie citeert één zaak waarbij een jonge moeder hallucinaties kreeg te zien waarin ze zelf haar eigen baby martelde en doodde (Currie 1978: 190).

Martin Ebon vertelt van zijn negatieve ervaringen met het Ouija bord in The Satan Trap (1975). Hij beweert dat hij in het begin zeer sceptisch stond tegenover alles wat met het occulte te maken had, maar dat hij verslaafd raakte aan het Ouija bord toen het accuraat de overstroming in New York in 1973 voorspelde en verder juiste insiderinformatie gaf over de dood van een bekende roddeljournalist.

Een andere vrouw die waarschuwt tegen het bord was medium Susy Smith in haar boek uit 1971 Confessions of a Psychic. Ze schreef:

Waarschuw mensen tegen het gebruik van Ouija en automatisch schrift tot ze geleerd hebben om zichzelf volledig te beschermen. Ze zeggen dat onschuldige pogingen tot communicatie net zo gevaarlijk zijn als het spelen met lucifers of handgranaten. Ze hebben mij als bewijsstuk A voor wat je niet moet doen, ik heb de ergste dingen ervaren door me hiermee in te laten. Als ik van tevoren gewaarschuwd was of had gelezen dat zulke zaken ervoor zouden kunnen zorgen dat ik geestelijk gestoord kon worden, zou ik voorzichtiger te werk zijn gegaan (Smith 1971).

Een aantal jaren geleden kwam ik een serieuze zaak tegen van een jonge man die het Ouiji bord gebruikte, hij vroeg om de winnende nummers voor gokdoeleinden. Hij won een tijdje en werd zeer enthousiast over de informatie die hem werd gegeven door zijn nieuwe ‘vrienden’. Maar toen hij wilde stoppen met het bord werd hij geobsedeerd door stemmen en werd hij s’ nachts om één of twee uur in doodsangst wakker waarbij hij letterlijk werd fijngeknepen en gewurgd door een wraakzuchtige aanwezigheid die zei dat hij een schuld te vereffenen had.

Een aantal positieve ervaringen
Terwijl ervaren helderzienden waarschuwen voor de gevaren van het Ouija bord en erop wijzen dat veel entiteiten die communiceren via dit bord absoluut niet zijn wie ze beweren, zijn er ook veel positieve langdurige communicaties die begonnen met het Oiji bord.

Een spectaculair voorbeeld van positieve communicatie was die van Pearl Curran die op 12 Juli 1912 een Ouija bord probeerde. Na een jaar van experimenteren begon ze berichten te ontvangen van Patience Worth, die beweerde een geestelijke entiteit te zijn die was geboren in 1649 dichtbij Dorsetshire in Engeland.

Tussen 1912 en 1919 dicteerde ze door het bord vijf miljoen woorden—epigrammen, poëzie, allegorieën, korte verhalen en volledige boeken. Haar verzamelde werken vullen negenentwintig gebonden volumes, 4375 pagina’s. Er waren vijf volledige boeken bij, de meest succesvolle was The Sorry Tale, een verhaal van 300.000 woorden over het vroege leven van Jezus Christus die als volgt werd gerecenseerd in de New York Times van 8 juli 1917:

Dit lange en ingewikkelde verhaal over het Romeinse en Joodse leven gedurende de tijd van Christus is opgebouwd met de precisie en nauwkeurigheid van een meester. Het is prachtig, een mooi en nobel boek.

Patience Worth schreef ook meer dan 2500 gedichten. Ze won een nationale dichtwedstrijd waar 40000 mensen meerdere werken inzonden. Ze werd regelmatig gepubliceerd in Amerika’s meest prestigieuze jaarlijkse poëzieanthologie.

Één van de grootste bewonderaars was de uitgever William Reedy, die in het comité zat voor de Pullitzer prijs voor poëzie. Hij was een regelmatige gast in Pearls huis en hij zei van haar gedichten:

Ze bevatten passages van betoverende schoonheid, van zeldzaam hoge geesten, van pathos. Het is niet gelijk aan Shakespeare of Spencer. Het is niet zo groots als Chaucer. Maar als er intelligenties zijn die poëzie doorgeven middels het Ouija bord of op een andere manier…het is goede poëzie, betere poëzie dan we in onze bladen vinden en altijd—poëzie met een eigen kwaliteit (Hunt 1985: 31).

De Seth boeken

Een andere beroemde literaire relatie die begon middels het Ouija bord was die tussen Seth en Jane Roberts en haar man die begon met het gebruik van een Ouija bord in 1963. Tijdens hun vierde poging introduceerde een entiteit zich als ‘Frank Withers’ die zei dat hij recentelijk had geleefd als een Engels leraar en dat hij was gestorven in 1942. Later legde hij uit dat hij liever Seth genoemd wilde worden en dat hij op een speciale missie was om mensen beter zichzelf en hun realiteit te laten begrijpen.

Door Jane dicteerde Seth een aantal best-selling boeken die gingen over wat realiteit is, reïncarnatie, dromen, astrale reizen en wat God is. Hij heeft stap-voor-stap advies gegeven aan zijn lezers over de ontwikkeling van meditatietechnieken en ESP(buitenzintuiglijke waarneming). Hij heeft ziektes gediagnosticeerd, correcte beschrijvingen gegeven van gebouwen en kamers vele mijlen ver weg en hij materialiseerde als een geestverschijning in goed verlichte omstandigheden (see Roberts 1974, 1994, 1997a 1997b).

Er zijn veel andere verhalen van literair succes en creatieve relaties die ontstonden door het gebruik van het Ouija bord waaronder dat van James Merrill, een winnaar van de Pullitzer prijs die The Changing Light at Sandover (1982) schreef waarbij hij werkte met een Ouija bord.

Zijn angstige ervaringen (visoenen, lichaamstransformaties, krachtige aanwezigheden voelen) en zijn positieve en blijde ervaringen worden levendig beschreven in de dicht. Maar na meer dan 30 jaar ervaring met het Ouija bord adviseert Merrill zijn vrienden om het niet meer te gebruiken omdat:

Niemand van tevoren kan inschatten hoe vatbaar een persoon is voor dergelijke zaken.

Sterk bewijs voor het leven na de dood

Wat ik persoonlijk verbazingwekkend vindt van de literatuur over het Ouija bord is de mate waarin het consistent is met de bevindingen van onderzoekers die hebben gewerkt met top mediums, met Electronic Voice Phenomena (EVP), en andere gebieden van wetenschappelijk onderzoek die genoemd zijn in dit boek. Het is simpelweg onmogelijk om de verbazingwekkend uiteenlopende vormen van communicatie die men ontvangt als entiteiten van verschillende afstemming communiceren te verklaren—vaak vlak achter elkaar—op basis van projectie van het onderbewustzijn van een individu of een groep.

Er zijn ook een aantal verrassende zaken waarin entiteiten die communiceren gewoon komen binnenvallen tijdens gebruik van het bord. Dit zijn entiteiten die volslagen onbekend zijn voor de zitters, maar wel correcte namen, adressen, beroepen, en soms een groot aantal andere details geven. Dr Alan Gauld onderzocht 37 van deze zaken die verschenen in een Ouija bord Circel die bij elkaar kwam in een huis in Cambridgeshire tussen 1937 en 1954 (Gauld 1966-72:273-340).

In zijn rapport voor de Society for Psychical Research verklaart hij hoe hij de details heeft gecheckt van sommige zaken waarbij bij sommige gevallen de communicatie al meer dan 20 jaar oud was en hij was in staat geweest om een significant aantal details te verifiëren in minstens vier zaken.

In de zaak van Gustav Adolf Biedermann was Gauld in staat om de persoonlijkheid van de communicerende entiteit te achterhalen aan de hand van specifieke informatie:

Ik woonde in Londen
Mijn huis was Charnwood Lodge
Nationaliteit Duits
Juiste naam was Adolf Biederman. Ik werd altijd Gustav genoemd
Ik was een rationalist
Ik werd zeventig toen ik overleed
Ik had mijn eigen zaak
Ik werd geassocieerd met de Universiteit van Londen
Ik stierf ruim een jaar geleden

In deze zaken, zo zegt Gauld, zochten de zitters geen publiciteit of geld en hij was ervan overtuigt dat het onmogelijk was dat ze zoveel moeite hadden gedaan om de publieke documenten die hij van veel verschillende bronnen kreeg, te bemachtigen om de leden van de Cirkel voor de gek te houden en om daarna de documenten twintig jaar lang te laten liggen voor de zeer kleine kans dat iemand ze misschien zou gaan onderzoeken.

<< Previous Chapter : Book Index: Next Chapter>>

.


Copyright © 2001 Victor Zammit.  All rights reserved.  --