The Book
<<
Previous Chapter : Book
Index : Next Chapter>>
20. Sterfbed Visioenen
'Een nieuw idee wordt eerst als belachelijk gezien,
daarna als triviaal afgedaan totdat uiteindelijk het datgene
wordt wat iedereen weet.'
William James
Gedurende deze eeuw zijn er boeken gepubliceerd met gedetailleerde
observaties van stervende patiënten gedaan door doctoren
en zusters.
Ondanks het feit dat sterfbedvisioenen in de literatuur
en folklore gedurende de hele geschiedenis voorkomen wordt
er nauwelijks melding van gemaakt in de wetenschappelijke
literatuur tot 1920, toen ze bestudeerd werden door Sir
William Barrett, een professor in de natuurkunde aan de
Royal College of Science in Dublin.
Hij raakte geïnteresseerd in het onderwerp toen zijn
vrouw, die een obstetrische chirurg was, thuiskwam en hem
vertelde van een vrouw die was gestorven aan een bloeding
die dag in het ziekenhuis nadat ze was bevallen.
Vlak voordat de vrouw, die Doris heette stierf, ging ze
rechtop zitten en werd zeer enthousiast over het prachtige
landschap dat ze zag en ze zei dat haar vader was gekomen
om haar naar de andere kant te escorteren.
Wat het meest wonderbaarlijke was voor de Barretts, was
het feit dat de vrouw ineens grote verbazing uitsprak toen
ze haar zuster Vida samen met haar vader zag. Vida was drie
weken daarvoor gestorven. Omdat Doris zo ziek was, hadden
ze haar niet verteld dat haar zuster ook was overleden.
Dit verhaal was zo inspirerend voor Barrett dat hij een
systematische studie begon naar sterfbedvisioenen. Zijn
studie was de eerste die tot de conclusie kwam dat de geest
van een stervende patiënt vaak helder en rationeel
is. Hij rapporteerde ook een aantal zaken waarbij er medisch
personeel of familieleden aanwezig waren tijdens de visioenen
van de stervende patiënten.
Zijn boek, welke in 1926 werd gepubliceerd had de titel
Deathbed Visions. In dat boek merkte hij onder andere het
volgende op:
• het gebeurde heel vaak dat mensen op het moment
van sterven vrienden of familie bij hun bed zagen waarvan
ze dachten dat die nog leefde
• in alle gevallen waarbij het werd gecontroleerd
was de persoon die ze hadden gezien gestorven zonder dat
ze dat wisten
• stervende kinderen uitten vaak hun verbazing als
ze zien dat de engelen die op hen wachten geen vleugels
hebben
In de jaren ’60 ondernam Dr. Karlis Osis van de American
Society fot Psychical Research een test studie naar sterfbedvisioenen
die de bevindingen van Barrett bevestigde en later werd
die geverifieerd over verschillende culturen. Zijn bevindingen
waren:
• de meest voorkomende visie was die van mensen die
voor hen waren gestorven
• visioenen bij het bed duurden meestal vrij kort,
ongeveer 5 minuten of minder
• de stervende patiënten verklaarden dat de “bezoeker”
was gekomen met de bedoeling om hen te halen
• geloof in het leven na de dood had geen effect op
de frequentie en de manier waarop het gebeurd
• het grootste deel van de patiënten hadden geen
drugs gehad waarvan ze konden gaan hallucineren
In 1977 publiceerden Dr. Osis en zijn collega Dr Erlenddur
Haraldsson At the Hour of Death. Dit boek breide de originele
studie uit en nam meldingen op van meer dan 1000 doctoren
en zusters in India en de Verenigde Staten. Alles bij elkaar
werden de dood van meer dan 100.000 mensen gerapporteerd.
Deze studies kwamen overeen met het pionierende werk dat
werd gedaan gedurende een periode van 30 jaar en werd gerapporteerd
in verschillende werken van Dr Robert Crookall uit Engeland.
Volgens de informatie die het medische personeel
hem gaf:
• was maar 10 procent van de mensen was bewust wakker
vlak voor hun dood
• van deze groep had de helft tot tweederde sterfbedvisieoenen
• deze visioenen kwamen in de vorm van verschijningen
van geliefden, een blik in het hiernamaals en medisch onverklaarbare
buien van uitbundige vreugde
Dr. Melvin Morse beweerd dat de Franse historicus Philippe
Aries gedocumenteerd heeft dat in 1000 voor Christus stervende
mensen visoenen van god hadden en diegenen zagen die voor
hen waren gestorven. Hij klaagt dat mensen die tegenwoordig
dergelijke visioenen hebben behandeld worden voor angst
met medicijnen en valium, deze zorgen er beide voor dat
het kortetermijn-geheugen gewist wordt en op deze manier
dus voorkomen wordt dat patiënten visoenen herinneren
die ze hebben gehad (Morse 1993: 60). Hij beweerd ook dat
ongeveer 90 procent van mensen in het ziekenhuis zwaar gedrogeerd
worden en eindeloos gereanimeerd worden en dat doctoren
sterfbedvisioenen zien als een probleem dat ze met medicijnen
op moeten lossen (Morse 1993: 63).
In zijn boek Closer to the Light—Learning from the
Near-Death Experiences of Children, geeft Morse zijn visie
dat sterfbedvisioenen een vergeten aspect van het `mysterieuze
proces van het leven` zijn en dat ze prachtige troostende
en helende effecten op zowel de stervende patiënt als
op de familie hebben (1993: 65). Hij herinnert zich verschillende
zaken waarbij stervende kinderen visoenen begonnen te zien
van het hiernamaals gedurende hun laatste dagen. Ze beschreven
ongelofelijke kleuren en prachtige plaatsen en gestorven
familieleden van wie ze soms niet eens wisten dat die bestonden.
Geen Hallucinaties
Dr. Osis zelf begon met de veronderstelling dat deze ervaringen
gewoon hallucinaties waren die werden veroorzaakt door de
biochemische effecten van een stervend brein. Maar, na zijn
onderzoek raakte hij ervan overtuigt dat deze ervaringen
zo bijzonder waren en zo overtuigend dat ze niet afgedaan
konden worden door de fysieke conditie van de patiënt
of door de medicatie die ze hadden gekregen.
Er zijn veel zaken in archief bij de Society for Psychical
Research waarbij de (geest-) verschijning die de stervende
kwam bezoeken ook gezien is door anderen, soms meerdere
personen tegelijk:
• in een goed gedocumenteerde zaak werd een sterfbed
(geest-)verschijning gezien door de stervende vrouw, Harriet
Pearson, en drie familieleden die haar verzorgden (Journal
of the Society for Psychical Research Feb 1904: 185-187)
• in een andere zaak waarbij een jongetje stervende
was, zagen twee getuigen onafhankelijk van elkaar de gestorven
moeder van het jongetje naast zijn bed (Proceedings of the
Society for Psychical Research, Volume 6 p.20 ).
Sterfbedvisioenen zijn consistent met en bevestigen het
bewijsmateriaal voor het leven na de dood. Van mensen die
bewust sterven zullen 50 tot 60 procent een visie van het
hiernamaals ervaren.
Waarom sterfbedvisioenen zo belangrijk zijn
In zijn boek ‘Parting Visions’ (1994) beargumenteerd
kinderarts Melvin Morse:
• familieleden die weten van deze visioenen brengen
vaak meer tijd door bij de stervende. Dit verminderd het
schuldgevoel dat ze soms na de dood kunnen krijgen.
• spirituele visioenen geven stervende patiënten
de kracht om in te zien dat ze soms met anderen moeten delen.
• spirituele visioenen verwijderen alle angst voor
de dood van de stervende en ze werken zeer helend op familieleden
• Ze voorkomen een burnout van het medische personeel
• als ze bijgewoond worden kunnen ze onnodige medische
procedures die vaak heel pijnlijk zijn voor de patiënt
drastisch verminderen. Hij beweerd dat 30-60% van het geld
in de gezondheidszorg van Amerika gespendeerd wordt in de
laatste paar dagen van iemands leven en het meeste wordt
uitgegeven aan irrationele procedures die het leven niet
verlengen (Morse 1994: 136).
Carla Wills-Brandon M.A. Ph.D. psycholoog, raadsvrouw en
auteur van zes gepubliceerde boeken, raakte geïnteresseerd
in sterfbedvisioenen toen haar eigen zoontje één
had toen hij drie jaar oud was. Hij werd bezocht door iemand
die niet van deze wereld was, deze vertelde dat hij was
gekomen om zijn opa te halen, haar zoontje had er alle vertrouwen
in dat het met zijn “Da” goed ging. In haar
boek One Last Hug Before I Go: The Mystery and Meaning of
Death Bed Visions , onderzoekt ze niet alleen opnieuw het
werk van Barrett en Osis, maar ze kijkt ook naar veel recente
ervaringen.
Haar conclusies waren:
• de wetenschap kan dit fenomeen niet verklaren
• sterfbedvisioenen komen sinds het begin van de tijd
al voor
• deze ervaringen wijzen op een bestaan na dit leven
• we hebben veel van ze te leren.
Internet Referenties
Carla Wills Brandon [http://www.carla.wills.brandon.net/]
doet doorgaand onderzoek naar sterfbedvisioenen en ze wil
graag van mensen horen die dit hebben ervaren.
Om meer te weten te komen van onderzoek zie de internetsite
van de University of Virginia Afdeling Persoonlijkheids
Studies.
[http://www.med.virginia.edu/medicine/inter-dis/personality_studies/].
<<
Previous Chapter : Book
Index : Next Chapter>>
|
